Οι καρικατούρες της δημοσιογραφίας [PG 18+] (του WeathermanTom)

Έχω να δω τηλεόραση και συγκεκριμένα δημοσιογραφική εκπομπή γύρω στα 2 με 3 χρόνια. Εχθές μέσα σε 90 λεπτά που παρακολουθήσαμε στο σπίτι κάποιες σκόρπιες συζητήσεις περί εκλογών και εκλογικού αποτελέσματος κυρίως στην εκπομπή του Χατζηνικολάου (αυτής της μακράν πιο πετυχημένης μίμησης του Μητσικώστα) θυμήθηκα ποιος ήταν ένας από τους λόγους, αν και υποσυνείδητος, που είχα σταματήσει να τους/τις παρακολουθώ. Αυτός ο λόγος συνοψίζεται σε λέξεις όπως "αηδία", "απέχθεια", "θυμός" και άλλα σχετικά.

ΤΟ ΦΑΨΕΒΟΟΚ ή αλλιώς "Στα κάμπινγκ τυπάς, στη δουλειά κυριλές. Δεν είσαι έτσι; Θα γίνεις..." (του WeathermanTom)

Κοινωνική δικτύωση, δημιουργία μικροκυψελών αποτελούμενες από γνωστούς, λιγότερο γνωστούς, άγνωστους, φίλους, φίλους φίλων και φίλους συγκυριακούς, των περιστάσεων, δηλαδή περιστασιακούς. Πολύ χρήσιμο εργαλείο, δεν το συζητώ, έχει αντικαταστήσει σχεδόν εξ'ολοκλήρου το e-mail και είναι το κυρίαρχο κοινωνικό δίχτυ ανάμεσα στα δεκάδες άλλα που υπάρχουν. Ενέχει όμως και παγίδες, απάτες και αυταπάτες. Δε θα μιλήσω για ύποπτα προφίλ και ανυποψίαστους χρήστες του διαδικτύου, θα μιλήσω όμως για την αυταρέσκεια σε σημείο ναρκισσισμού που έχει τη δύναμη να μας επιβάλλει.

Όσο και να το θέλω, δεν πρόκειται να αρχίσω λέγοντας "κάποτε..." αν και με το ζόρι κρατιέμαι.

Μια εκτός θέματος εισαγωγή και ο Συμπαραστάτης (του WeathermanTom)

Ποτέ δε μου άρεσαν οι προσωπικές επιθέσεις. Ειδικά όταν ξεκινούν από μια διαφωνία πάνω σε θέματα δημόσιου ενδιαφέροντος. Η προσωπική επίθεση είναι εύκολο να σε παρασύρει σε αφορισμούς, σε άστοχους χαρακτηρισμούς, σε τσουβάλιασμα και τελικά σε παρέκκλιση από το αρχικό ζητούμενο. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει και σε μεγαλύτερη κλίμακα στην ελληνική - και όχι μόνο - πολιτική σκηνή, είτε είναι η κεντρική είτε πρόκειται για τις θυγατρικές (εννοώ τις περιφέρειες και τους δήμους).

ΕΛΛΑΔΑ: ΔΕ ΒΑΡΙΕΣΑΙ... (του WeathermanTom)

Κατευθείαν στο ψητό: η χώρα που σε κάνει να μη βαριέσαι ποτέ, είναι η Ελλάδα. Πολύ αφοριστικό το σχόλιο βέβαια, άλλα σε μεγάλο βαθμό αληθινό. Σίγουρα και άλλοι θα το λένε ο καθένας για τη δική του χώρα.

Η δική μου είναι η χώρα που μας κάνει διαρκώς να ζητάμε κάτι, είτε πρόκειται για χρήμα είτε για βελτίωση της ποιότητας ζωής μας (που εμπεριέχει πολλά). Είμαστε μονίμως σε εγρήγορση για:

ΠΕΡΙ ΕΚΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΙΘΥΝΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ (του WeathermanTom)

Αυτήν την εβδομάδα είδα ένα βιντεάκι του Πανούση που έλεγε σε μια παράστασή του ότι η πολιτική είναι λίγο βαρετή δουλειά και για αυτόν το λόγο την έχουμε αφήσει στου άχρηστους. Επίσης, διάβασα την αποστροφή μιας φίλης για το πολιτικό σύστημα, και σήμερα το πρωί είδα ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο για το πρώτο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στη Δράμα το 1977. Κάποιος φίλος πάλι, ανέβασε μια φωτογραφία της Δράμας, πανοραμική, του Αράπ Τζαμί στην περιοχή των Δικαστηρίων.

ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ (του WeathermanTom)

ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Ο Ντάγκλας Άνταμς το είχε πιάσει το νόημα. Στο Εστιατόριο στο Τέλος του Σύμπαντος υπήρχε (ή υπάρχει, κανείς δεν ξέρει) η «Δίνη της Απόλυτης Προοπτικής», ένας θάλαμος βασανιστηρίων όπου όποιος έμπαινε, στην πραγματικότητα δεν έβγαινε ποτέ, γιατί ο θάλαμος έδειχνε στο βασανιζόμενο την απεραντοσύνη της μικρότητας της ύπαρξής του σε σχέση με την απεραντοσύνη του Σύμπαντος. Συνειδητοποιούσε λοιπόν πόσο άπειρα μικρός είναι σε σχέση με το Σύμπαν και αυτοκτονούσε.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΓΚΡΕΜΛΙΝΣ ΚΑΙ Η ΚΑΝΤΙΝΤ ΚΑΜΕΡΑ (του WeathermanTom)

Σηκώθηκα κι εγώ λοιπόν σήμερα το πρωί στις 6 περίπου, όπως κάθε μπαμπάς που σέβεται τον εαυτό του και παραείναι περήφανος για να αφήσει ένα μωρό 5 μηνών να του στερήσει τη χαρά του ξυπνήματος, και σκέφτηκα «φτάνει πια η γκρίνια, φτάνει η μιζέρια για το πώς είναι τα πράγματα και το πώς και πόσο πρέπει να αλλάξουν και ποιος ευθύνεται ή δεν ευθύνεται για αυτό». Μέχρι που άλλαξα και τη φωτογραφία μου στο προφίλ μου στο Facebook και έβαλα μια που να είμαι χαρούμενος. Και κάθισα στον υπολογιστή πρωινιάτικα και χάζευα τις αναρτήσεις φίλων και γνωστών.

ΠΕΡΙ ΜΠΑΟΥΛΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΩΝ (του WeathermanTom)

Ξύλινες γλώσσες και άλλα ψάρια του πολιτικού ωκεανού.

Φανταστείτε την ακόλουθη εικόνα: προεκλογικό βάθρο, κεντρικός ομιλητής στο πόντιουμ, ακόλουθοι και σύζυγοι παρατεταγμένοι από πίσω, ίσως και κάποιο παιδάκι εκεί κοντά, και από κάτω κόσμος να φωνάζει συνθήματα. Φίλοι μου, ακολουθεί πολιτική ομιλία:

Οι εκλογές είναι εκλογές, τι να κάνουμε… (του WeathermanTom)

Ή «πάρτε το χαμπάρι, δεν είναι καιροί για έξυπνους ανθρώπους, ας υποτιμήσουμε τη νοημοσύνη όλων!»

Η προεκλογική περίοδος αποκαλύπτει πάρα πολλά για το ποιόν του καθενός από εμάς που αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τα κοινά, είτε είμαστε νιούφηδες στην πολιτική σκηνή είτε παλιές καραβάνες. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται τα θέματα που υπάρχουν σε μια πόλη αλλά και οι λέξεις που επιστρατεύονται για να τα χαρακτηρίσουν αντικατοπτρίζουν και τη γενικότερη εικόνα που έχει η πολιτική στη χώρα μας.