Μια εκτός θέματος εισαγωγή και ο Συμπαραστάτης (του WeathermanTom)

Ποτέ δε μου άρεσαν οι προσωπικές επιθέσεις. Ειδικά όταν ξεκινούν από μια διαφωνία πάνω σε θέματα δημόσιου ενδιαφέροντος. Η προσωπική επίθεση είναι εύκολο να σε παρασύρει σε αφορισμούς, σε άστοχους χαρακτηρισμούς, σε τσουβάλιασμα και τελικά σε παρέκκλιση από το αρχικό ζητούμενο. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει και σε μεγαλύτερη κλίμακα στην ελληνική - και όχι μόνο - πολιτική σκηνή, είτε είναι η κεντρική είτε πρόκειται για τις θυγατρικές (εννοώ τις περιφέρειες και τους δήμους).

Θάνατος (του WeathermanTom)

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στη λωρίδα της Γάζας - υποθέτω - κάποιος φίλος αναρωτήθηκε για το θέμα της ασύστολης προβολής του θανάτου από τα μέσα ενημέρωσης, βασικά από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, και πόσο άδικο ίσως να είναι για όλους εμάς και για τα παιδιά (μας) να εκτιθέμεθα στο μακάβριο του θανάτου σε βάση καθημερινή.

Ταμπελάκηδες, Φιλελέδες και Νεοφιλελέδες - γιατί διαθέτουμε και χιούμορ (του WeathermanTom)

Είμαστε ταμπελάκηδες, τι να κάνουμε, μας αρέσουν οι ταμπέλες. Μας βοηθούν να τοποθετούμε σε ένα πλαίσιο γενικά αποδεκτών και κατανοητών προσδιορισμών ανθρώπους, ομάδες ανθρώπων, ιδέες, μουσική, τέχνη και πολλά άλλα. Καλό όμως είναι ενημερώνουμε τη βάση δεδομένων μας που και που για να μη λέμε και να μη λέω, κυρίως εγώ, ανακρίβειες. Επειδή γενικά το τσουβάλιασμα είναι κατακριτέο από όλους, αν και είναι πολύ βολικό στη διαμόρφωση κριτικών επιθέσεων σε ιδεολογικά συστήματα, είναι ωφέλιμο να ενημερωνόμαστε για κάποια πράγματα. Όσο αυθαίρετο είναι να αποκαλεί κάποιος αριστερό, δεξιό, κεντρώο το ΠΑΣΟΚ ή λαϊκίζουσα και ακροδεξιά τη ΝΔ, συντηρητικό το ΚΚΕ και αντιδραστικό το ΣΥΡΙΖΑ και εν γένει κακό το συνδικαλισμό, άλλο τόσο αυθαίρετο είναι να αποκαλείται ο φιλελεύθερος νεοφιλελεύθερος. Το πρόβλημα γενικά δεν είναι το ποια ιδεολογία είναι η καλύτερη, η επικρατέστερη ή η αποτελεσματικότερη, αλλά το αν ο άνθρωπος μπορεί να αποτρέψει την ασυδοσία και την αυθαιρεσία του να εκμεταλλευτεί καταστάσεις για προσωπικό του όφελος. Το πρόβλημα είναι ο άνθρωπος λοιπόν (άλλο τσουβάλιασμα πάλι...)

Εδώ θα εξετάσω εν συντομία τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ ενός φιλελεύθερου και ενός νεοφιλελεύθερου, γιατί δεν πρόκειται για το ίδιο πράγμα. Βέβαια, για τους περισσότερους που ανήκουν είτε πρόσκεινται σε κάποια σαφώς εδραιωμένη ιδεολογία αλλά και για τον περισσότερο κόσμο, οι δύο αυτοί όροι είναι ένα και το αυτό.

Αριστεροί Νεο-φιλελεύθεροι εμπρός στον ΕΓΩνα! (του WeathermanTom)

Πάλι θα βγω ο κακός και ο γκρινιάρης της υπόθεσης. Δεν άντεξα όμως, είναι στο DNA μου όπως φαίνεται. Ας αρχίσω:

Η "αριστερά" παίζει λάθος. Δυστυχώς. Καλώς ή κακώς οι εκκλήσεις για σεβασμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σεβασμό στην οικολογία, δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην περίθαλψη, έρχονται κατά κύριο λόγο από το χώρο της αριστεράς. Αυτή είναι η αλήθεια. Ιστορικά συνθήματα όπως το "ψωμί, παιδεία, ελευθερία" και "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" έχουν αριστερές καταβολές. Τι ζητάει στην πραγματικότητα η αριστερά; Ζητάει μια κοινωνία ελεύθερη, που αγαπάει την ελευθερία, δηλαδή ζητάει μια κοινωνία φιλελεύθερη. Καλό ε;

Όταν σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ (του WeathermanTom)

Κάθε μια στο τόσο με πιάνει μια νοσταλγία για πράγματα που ποτέ δεν έζησα, από εποχές που δεν υπήρχα ούτε ως ιδέα. Αυτή η νοσταλγία γεννιέται κυρίως όταν ακούω παλιούς Δραμινούς να μιλάνε για το παρελθόν (παλιούς θεωρώ αυτούς που γεννήθηκαν από το 1940 ως το 1950, που έζησαν εμφύλιο, κατοχή, χούντα και πέτρινα χρόνια, που γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους και έχουν από τουλάχιστον μια ιστορία για τον καθένα που γνώριζαν, και ήταν πολλοί και επίσης πολλές οι ιστορίες). Και σκέφτομαι πόσο πολύ έχουν αλλάξει τα πράγματα από τις εποχές εκείνες. Και προς το καλύτερο αλλά και προς το χειρότερο.

Γεννημένοι την 24η Ιουλίου (www.protagon.gr)

Τη νύχτα που το Προεδρικό αεροπλάνο της Γαλλικής Δημοκρατίας προσγειωνόταν στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, μαζί με την Γ Ελληνική Δημοκρατία  γεννιόταν και η πιο προνομιούχα, η πιο τυχερή και πιο ευλογημένη από τη μοίρα γενιά  Ελλήνων από συστάσεως ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα. Η γενιά της Μεταπολίτευσης. Μια γενιά καθόλου μυθολογημένη και ένδοξη, που σαν να λαθροβίωσε μέσα στην πολυτάραχη ιστορία του τόπου και να έδρεψε αθόρυβα τους πιο πλούσιους καρπούς του, με τον λιγότερο κόπο και κυρίως χωρίς δράμα και πόνο.

23 Ιουλίου 1974, εις ρήχος (όχι εις βάθος) ιστορική αναφορά

Ο ιστορικός Ιούλιος του 1974, τότε που η Χούντα κατέρρεε κάτω απ? την εθνική και διεθνή κατακραυγή για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Η αντίσταση από το εσωτερικό της χώρας περιέλαβε απόπειρες δολοφονίας των αρχηγών του καθεστώτος (Αλ. Παναγούλης), την ανταρσία του «Βέλος», την εξέγερση των φοιτητών της Νομικής, με αποκορύφωμα τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973. Παρ’ όλα αυτά η δικτατορία, χάρις και στην επίπλαστη οικονομική ευμάρεια, κατάφερε να μείνει σταθερή, μέχρι τουλάχιστον το 1973.

Τη χρονιά αυτή, χρονιά οικονομικής ύφεσης διεθνώς, εμφανίστηκαν τα πρώτα ρήγματα του καθεστώτος με αφορμή την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

 

(πηγή: http://www.daypress.gr/)

What Do Babies Dream About? (άρθρο στα Αγγλικά)

What Do Babies Dream About?

Nothing appears more peaceful than a sleeping baby. But behind that serene little expression, are fantastic dramas unfolding, like theater performances behind closed stage curtains? Or is the stage vacant?

Τι κάνει κανείς με τα παλιά κτίρια στην πόλη του;

Κάνε κάτι ή άσε εμάς να κάνουμε κάτι». Το δίλημμα αυτό θα θέτει η πολιτεία στους ιδιοκτήτες εγκαταλειμμένων κτιρίων, προκειμένου να πιέσει για μια λύση για την αξιοποίησή τους. Οι προτάσεις που ετοιμάζουν το υπουργείο Περιβάλλοντος και ο Δήμος Αθηναίων αφορούν τους ιδιοκτήτες ερειπωμένων κτιρίων και περιλαμβάνουν κίνητρα για την κατεδάφιση ή την αναπαλαίωση του κτιρίου. Ακόμα και με έξοδα του δήμου, με αντάλλαγμα την παραχώρηση της εκμετάλλευσής του για κάποια χρόνια, όπως είχε γίνει πριν από χρόνια από τον ΕΟΤ για τη διάσωση της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής σε πολλές περιοχές της χώρας.

πηγή: http://www.kathimerini.gr/

Ο Μαρκούζε, o Αντόρνο, ο Χάμπερμας και μια συζήτηση για τη Δημοκρατία και τα Πανεπιστήμια

19 Ιουλίου 1898 γεννήθηκε ο Χέρμπερτ Μαρκούζε. Αντί για αφιέρωμα σε αυτόν, παραθέτω από www.parapolitiki.com την παρακάτω ενδιαφέρουσα αλληλογραφία μεταξύ του και του Τέοντορ Αντόρνο.

Με αφορμή μία πρόσκληση του Institut für Sozialforschung [Ινστιτούτου για Κοινωνική Έρευνα] προς τον Μαρκούζε για να μιλήσει στη Φρανκφούρτη, και τα γεγονότα που συνδέονταν με τη κατάληψη του Ινστιτούτου από ομάδες φοιτητών και ειδικά την κλήση της αστυνομίας από τον Αντόρνο, ο Χέρμπερτ Μαρκούζε και ο Τέοντορ (Τέντυ) Αντόρνο ανταλλάσσουν επιστολές οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο New Left Review, no. 233 (Ιανουάριος/Φεβρουάριος 1999): 123-136. (Εισαγωγή 118-123).  Το πλήρες κείμενο των επιστολών όπως δημοσιεύθηκαν στο New Left Review υπάρχει εδώ.

Να σημειωθεί ότι η τελευταία επιστολή του...